Zondag 18 oktober Lieve opa Drop, Ik zou met je gaan eten vanavond, maar ik lig ziek in bed. Hopelijk heeft de buurvrouw je dat al laten weten, want je nam weer de telefoon niet op, dus ik heb haar maar weer gebeld. (Wil je nou echt niet opnemen, of hoor je het niet goed? Binnenkort zijn er actiedagen bij de audicien. Zullen we daar eens naartoe gaan?) Eigenlijk voelde ik me al rillerig toen op woensdag mijn lesdagen voorbij waren. Natuurlijk had ik beter moeten weten en afgelopen vrijdag niet naar de griezelborrel moeten gaan op school. Maar ach, ik heb zo’n mooi kostuum dat ik graag nog eens wilde dragen, en ik heb de indruk dat ik de enige ben op school die ziet hoe hard collega Menno (van gym) zijn best doet om leuke dingen voor ons team te organiseren. Ik wilde collegiaal zijn, maar het was een vre-se-lijke avond! Daar stond ik dan, verkleed als horror-elf. Els, van de administratie, had een gestreept T-shirt aangetrokken en een zwart balkje voor haar ogen geschminkt. Ze had er niet heel veel moeite voor gedaan, maar het was toch wel een aardige poging. De directrice, José, die nota bene een voorbeeldfunctie heeft (!) had alleen maar zo’n goedkope heksenpuntmuts op haar kop gezet. Juf Maaike had lippenstift naast haar lippen gesmeerd. Het zag er behoorlijk griezelig uit, maar eigenlijk wist niemand zeker of ze dat nou per ongeluk of expres had gedaan. Meester Ben (van groep 5) was wel naar school gekomen, maar hij was ‘vergeten’ dat het een themaborrel was. Yara riep steeds dat ze niet zo goed weet hoe ze zich moet verkleden, want ze draagt een hoofddoek, dus iedereen zou haar toch meteen herkennen (terwijl het niet eens de bedoeling was om echt onherkenbaar te zijn, dus dat was flauw.) Claudia riep steeds tegen iedereen dat haar kinderen altijd zeggen dat ze eng is, dus dat het niet nodig was om er anders dan anders uit te zien. En mijn duo. Tja. Mijn duo… Ik dacht eerst dat hij zowaar de moeite had genomen om zich te verkleden, want hij zag er behoorlijk afschrikwekkend uit. Hij droeg zo’n potloodventersjas en een hoedje dat… droop. Zo’n Paddington-hoedje. Of nee… eigenlijk moest ik meer aan een personage uit zo’n horrorfilm denken. Ken jij A Nightmare on Elm Street? Ik denk het niet, hè? Nou ja, zo’n hoedje. Ik vroeg een paar keer wie hij was en toen noemde hij steeds zijn eigen naam, dus ik ben bang dat het toch zijn eigen outfit was. Anyway, die duo kwam dus met duidelijke tegenzin langs, omdat José hem blijkbaar had gezegd dat hij wat meer betrokkenheid moet laten zien. Hij dronk razendsnel twee of drie biertjes (zonder zijn jas uit te trekken) terwijl hij iets mompelde over dat hij me net in grote haast een overdracht had gemaild en dat hij uitgedroogd was na een nogal intensieve wandeling met de klas. Volgens mij stond er helemaal geen wandeling op het programma, maar ja. Ik kon hem niet helemaal volgen. Daarna at hij iets van het buffet dat Menno had laten bezorgen door de Irakees vlakbij school (te pittig voor jou) en toen ging hij meteen weer naar huis, omdat hij geen verlichting op zijn fiets had en geen boete wilde. De ochtend daarna moest hij ook heel vroeg weer op fietsvakantie of zo iets. Nou ja! Zodra hij weg was, ging de rest natuurlijk ook meteen. Menno had eigenlijk nog iets willen doen met een bal, maar dat was ook mislukt. Eigenlijk had ik thuis moeten blijven, want die Irakees viel niet goed, en ik kreeg ook nog koorts. Ik ben echt aan het begin van elke vakantie ziek. Ik heb op de socials (internet) gevraagd of andere leerkrachten daar ook last van hebben, en jawel hoor… 80% heeft hetzelfde! In het onderwijs heb je lekker veel vakantie, zegt iedereen altijd. Maar wat heb je eraan als je tijdens die vakanties altijd in bed ligt? Ik had je verteld over die ene leerling waar ik me zorgen over maak. Vind jij het raar als ik over een paar dagen, als ik me beter voel, eens ga kijken hoe ze woont? Haar adres staat natuurlijk gewoon in ons systeem. Ja, hè. Dat is een slecht idee. Laat maar. Ik kom gewoon naar jou toe als ik beter ben en dan gaan we alsnog lekker uit eten (maar niet bij de Irakees). Liefs, Anne-Stine P.S. Ik overweeg om te gaan borduren of breien of zo, tegen de stress. Heb jij nog iets nodig? Een lekkere deken voor op de bank in de winter? Of een borduurwerkje voor in de hal bij je kapstok? Ik sprak op de familiedag met die achternicht die ik nog nooit had gezien (Vicky) en zij doet veel met handwerken. Ze post er filmpjes van op de socials (internet).