Woensdagavond 23 september Lieve opa D. Het is kwart over zes en ik zit nog in mijn lokaal. Ik denk dat ik nog de enige ben die op school is. Onze directrice, José, loopt altijd precies om vijf voor vijf weg. Alsof ze van zichzelf vijf minuten spijbelen toestaat, maar beslist niet langer. Ze kijkt ook heel zuur als iemand anders van het team eerder naar huis gaat, en dat vind ik wel grappig, want onze gymdocent loopt vaak al om kwart over drie naar buiten, meteen nadat hij de gymzaal heeft klaargezet voor de dag erna. Behalve als hij een naschoolse borrel of een sportevenement heeft georganiseerd (dat laatste komt trouwens nog niet echt van de grond). Voor dat soort dingen wil hij wel zijn werkdag volmaken. De hele wereld doet aan flexwerken maar José vindt het een slecht idee als we thuis onze lessen voorbereiden. Ik begrijp niet goed waarom dat een probleem zou zijn, maar ja. De school is nu dus leeg. En ik ben bang dat ik een lege school fijner vind dan een school vol kinderen en daar maak ik me zorgen over. Komt dat omdat ik behoefte heb aan rust na drie dagen lawaai? Of komt dat omdat ik eigenlijk niet van kinderen houd? Of… niet van deze kinderen? Echt, met bijna iedereen in mijn klas is er wel iets ‘mis’ en in de klas is de sfeer allesbehalve prettig. Kinderen kunnen zo hard zijn! En sommigen zijn zo brutaal. Als ik jouw verhalen hoor over de klassen die jij had, dan hoor ik grappige verhalen over redelijk onschuldig kattenkwaad, ook al begrijp ik ook wel dat jij je voor sommige kinderen meer moest inzetten dan voor anderen. Maar ik heb toch het idee dat het toen anders was. In mijn klas zit bijvoorbeeld een meisje dat zo ontzettend kan schelden (en dat ook steeds doet). Ik durf hier niet eens op te schrijven wat ze soms door de klas roept. Ze is ook agressief, en stompte een andere leerling van wie ze weet dat zij een gebroken rib heeft. Maar de andere kinderen hebben ook allemaal wel iets waardoor ze extra aandacht nodig hebben. Het ergste is trouwens de sfeer in de klas. Ik heb het gisteren en vandaag stiekem bijgehouden: in totaal is het nog geen 10 minuten stil geweest in de klas. 10 minuten. Niet aaneengesloten hè! Bij elkaar opgeteld, in anderhalve dag! Stillezen? Dat is in deze groep nog niet gelukt. Luisteren naar elkaar tijdens de dagopening? Je mond houden als iemand anders een beurt krijgt? Het lijkt alsof ik Chinees spreek als ik dat van ze probeer te eisen. Ik probeer er niet op te letten, maar elke keer als ik me omdraai naar het bord, gaan ze joelen en sissen. Ik begin heel goed te leren hoe je met één oog naar de klas kijkt, en met het andere oog kijkt naar wat je op het bord schrijft. Aan het eind van dit schooljaar wijzen mijn ogen waarschijnlijk naar mijn oren, haha. Zie je het voor je? Ik weet dat ik een ‘startbekwame’ leerkracht ben, en dus nog weinig ervaring heb. Maar, ik weet niet of meer ervaring opdoen me gaat helpen. Ik weet niet eens of ik nog wel meer ervaring op wil doen in het onderwijs. Elke ochtend hoop ik dat het die dag beter zal lukken, en tegenover iedereen doe ik net alsof ik weet wat ik sta te doen. Maar eigenlijk… Misschien ligt het aan deze klas. Deze groep lijkt anders. Vorig jaar en het jaar daarvoor vond ik de eerste “gouden weken” ook meer “zwarte weken”, maar daarna werd het snel leuker. Op de een of andere manier geloof ik er deze keer niet in. Misschien ligt het aan mijn onbereikbare duo. Had jij vroeger ook weleens van dat soort momenten van twijfel? Nou ja, ik zal stoppen met klagen, hoor opa. Ik kom zondag weer bij je langs. Hopelijk komt deze brief daarvoor aan, ik zal ‘m zo posten. Deze week heb ik bananensoezen van een bakker in Zuid ontdekt en die zijn superlekker! Ik neem er een voor je mee! Liefs, je Anne-Stine