Amsterdam, zaterdag 15 augustus Ziezo, ik ben m’n klas kwijt. Zo luidt de laatste regel in mijn dagboek van een jaar geleden. Ik weet nog dat ik ‘m opschreef, die regel. Het was na de laatste schooldag, half juli. Er ligt meer weemoed in die regel dan zo op het eerste gezicht lijkt. Ach, ze hadden tekeningen voor me gemaakt en voor me gezongen. Meer dan de helft van de groep 8 had een strand getekend, een glas limonade met een rietje en mij, in een strandstoel. Iets wat ik nog nimmer gedaan heb, aan het strand liggen. Op geen enkele tekening lees ik een boek. Niemand had mij op een racefiets getekend. Maar fietsen tekenen is verrekte moeilijk. Het lied dan, het lied ging op de melodie van ‘Happy Birthday’: ‘Meester The-o be-dankt’. Ik veegde een vuiltje uit mijn oog, een paar moeders begonnen te kraaien van aaah en oeeeh de meester krijgt het te kwaad. Van de cadeaus kan ik mij nog tientallen jaren douchen en scheren. Daarna was het minstens zo rituele ‘afscheid van de school voor groep 8’ (een hoop gejank op het plein) en was mijn rol uitgespeeld. Zodoende, thuis schreef ik die regel op, ik was mijn klas kwijt, ik was mijn baan kwijt, ik was met pensioen. De dag erna volgde nog het officiële afscheid, de toespraak van José waarin ze wel zes keer de term ‘oude rot in het vak’ gebruikte, de toespraak van de bestuursvoorzitter enzoverder, ik heb er verder niks over opgeschreven. Ik heb een jaar lang niks opgeschreven. Ik heb het een jaar lang bravelijk nagelaten. En nu begin ik weer van voren af aan. Het is dom, het is ondoelmatig, het is zonderling, maar kennelijk zie ik al aankomen dat ik er behoefte aan zal hebben zo nu en dan weer alleen te zijn met mijn gedachten. Want ja, ik begin er weer aan. Voor één jaar, beslist niet meer. Nu breek ik mij het hoofd waarom ik ja gezegd heb tegen José. Ze zei: denk er goed over na, ik zei: welnee, ik doe het. Met de branie van een schooljongen die helemaal niet weet wat hij zegt. Ik doe het. Waarom? Waarom in hemelsnaam? Toch zeker niet omdat ik zo’n ridderlijke inborst hebt die mij ingeeft dat ik haar moest ‘redden’, omdat ze ‘een gat had’ in de formatie? Dat waren wel de woorden die ze gebruikte. Ik heb nagedacht over de rare mix van zakelijk en emotioneel die José gebruikt als pressiemiddel, en of ik daar altijd al intrapte, maar haar ‘redden’, nee dat is zeker niet de reden dat ik ja gezegd heb. Omdat ik me thuis verveel en snak naar weer wat reuring? Eerlijk gezegd heb ik die reuring van school nog geen seconde gemist, ik vermaak me prima met fietsen, lezen, en het onderhoud aan de boten van de roeivereniging. Op maandagochtend ga ik in de Westhaven of de Coenhaven kijken, zo nu en dan mee met een van de boten van het loodswezen, als het meezit op en neer naar IJmuiden. Maandag was altijd de zwaarste dag op school. Nee, ik mis er niks aan. Het gat dat ik ga vullen, dat is twee dagen in groep 8 (ik zei tegen José: groep 8 en niks anders, dan verplaats je je gat maar), samen met en ‘duo’. Mijn ‘duo’ heet Anne-Stine, zij geeft les op maandag tot en met woensdag, ik doe donderdag en vrijdag. Ik heb haar nog niet ontmoet, ik heb geen idee hoe het zal gaan. Ze is vorig jaar begonnen, en is mij dus net misgelopen. Nu zijn we in elkaars leven, een duo tegen wil en dank. Maar goed, ik zal niet onaardig doen over Anne-Stine. Zou ze bij haar vriendinnen klagen over mij? Die ouderwetse oude zak? Anne-Stine, iemand met zo’n naam, daar is toch niets goeds van te verwachten? Inmiddels werkt José mij alweer flink op de zenuwen met die mail over de teamtaken. Daar ga je weer, denk ik tot nu toe bij alles. Maar ik ga geen extra taken doen, dat heb ik haar gezegd, en ik ga ook niet mee met het groep 8 kamp. Ik kom twee dagen lesgeven, en verder niemendal. Al met al is in dit dagboek nog geen enkele goede reden opgedoken voor mijn toezegging voor één jaar terug te keren in het basisonderwijs, in groep 8. En toch zei ik ja. Misschien wordt het me nog wel duidelijk. Vandaag niet meer, ben ik bang.