Amsterdam, zondag 23 augustus Vanochtend braaf zestig kilometer gefietst met de mannen van Volle Bak. Langs de Amstel en de Ronde Hoep. Piet had een lekke band en ik moest helpen zijn band te verwisselen vanwege die verdomde reumatische artrose in zijn handen. Ik vermoed dat we de volgende afhaker kunnen noteren. Zo raakt de Bak steeds minder vol, Bert Lakeboer vorige maand, Tonnie van Oostrum was er wéér niet, en Piet had een kop als een oorwurm omdat hij niet in staat bleek die band er weer om te krijgen met die handen van ‘m. Ik geef het je op een briefje, die hangt z’n fiets binnenkort aan de wilgen. Al die gepensioneerden raken binnen twee, drie jaar hun conditie kwijt, hun buiken zwellen op en hun gezondheid holt achteruit, het is vreemd om te zien. Dat is wat er met je gebeurt zodra je maar een beetje thuis zit. Geen van hen zat in het onderwijs. Ze kijken me al jaren meewarig aan als ik erover vertel, een schoolmeester, och arme kerel. Ondertussen ben ik veruit de fitste van het peloton. Ik schreef afgelopen donderdag over mijn redenen ‘ja’ te zeggen tegen José’s verzoek ‘het gat te vullen’. Ik tast er nog steeds over in het duister, maar hier heb ik er misschien één te pakken: ik wil in ieder geval niet worden zoals die roestige dikzakken van Volle Bak. Ondertussen heeft de spijt over mijn besluit zorgwekkende vormen aangenomen. Dat ik de openingsvergadering niet heb bijgewoond is niet erg goed gevallen bij het personeel. Maar ik heb het José duidelijk gezegd: ik ga geen extra vergaderingen bijwonen. Als ik daar nu al mee ga marchanderen, is het einde zoek. Dat snapt José best, al doet ze plichtmatig moeilijk natuurlijk. Maar leg dat zo’n Anne-Stine eens uit! Ik ontving een ellenlange e-mail met driehonderd uitroeptekens waar ik meteen schele hoofdpijn van kreeg. Ik moet me geen zorgen maken, zegt ze. Als ze net zo praat als dat ze schrijft, dan komt aan het geratel van het kind geen eind, vrees ik. Ik kom in een gespreid bedje, schrijft ze. Een spijkerbedje zeker. Ze heeft het gras lelijk voor mijn voeten weggemaaid met die klassenindeling, en met het verplaatsen van die kast, samen met die onnozelaar Menno van gymnastiek. Ik fiets dan wel, maar verder heb ik een broertje dood aan sport, en vooral aan mensen die sport belangrijk vinden. Sport op tv is een ziekte. Sportscholen zijn criminele organisaties, en bij sportactiviteiten voor kinderen zijn de idealen van de Nationale Jeugdstorm nooit ver weg. En wat die kast betreft, die kast stond daar al dertig jaar, op die plek, en het lokaal is ongeveer net zoveel jaren mijn lokaal geweest, beseft die meid dat niet? En die klassenindeling, in van die groepjes… Ik wil het niet. Ik wil het niet. Ik moet mezelf oprapen, niet in mijn chagrijn blijven hangen, ik moet haar bedanken en vervolgens mijn eigen gang gaan. Die mail ga ik niet beantwoorden, geen kwestie van, het is weekend. Voor je het weet ben je een hele zondag aan het mailen. Ook José had daar een handje van. Enfin, ik zal nog wel zien, met die klassenindeling van haar. En met die kastindeling. Of met wat voor indeling dan ook. IJzerman krijg je niet gek. Een boekenhoekje, een ‘prikkelarme snug-hoek’? Wat mag dat zijn in hemelsnaam? Een ‘groepjesplant’ en een ‘doos met prijsjes’, afschuwelijk, en wat is in hemelsnaam een ‘fidget-toy’? Overleggen op maandag hoe haalt ze het in haar hoofd? Donderdag is mijn eerste werkdag, geen dag, geen uur, geen minuut eerder. Dan zal ik mijn klas manieren bijbrengen en een einde maken aan de snug-toys en de prikkelarme groepjesplant. Hup Theo! Wel erg dat ik dat opschrijf. Hup Theo. Precies wat de mannen van Volle Bak altijd roepen, als ik de laatste tien kilometer op kop ga rijden om al die stakkers uit de wind te houden. Niet vergeten: mailtjes van Menno ongelezen in de prullenbak gooien