Amsterdam, woensdag 7 oktober Ik heb zojuist Anne-Stine gebeld. Ik geloof waarachtig dat ik nog nooit een collega heb opgebeld, in ieder geval niet over schoolzaken. Je moet een grote jongen zijn, zei ik tegen mezelf, je moet een grote jongen zijn en bellen. Het is toch eigenlijk idioot dat een ouwe knar van 65 dat tegen zichzelf zegt! Maar goed, de kwestie Bing dus. Een hoop gedoe om niks. Die mails van zijn ‘coach’ of zoiets heb ik ongelezen gelaten. Die Bing heeft geen coach nodig, maar een ouder die bereid is tijd te steken in zijn opvoeding. Toen ik dit zei tegen Anne-Stine werd ze trouwens boos, niet omdat ik ongelijk had, maar omdat het daar niet om ging, volgens haar. Vertel me nu eens wat er gebeurd is, zei ze, ‘daar heb ik recht op’. Een ergerniswekkende opmerking, maar ze had een punt. Ik heb haar dus verteld, nu ja, min of meer wat ik afgelopen zaterdag in het dagboek heb geschreven: dat joch kreeg een woede-aanval, ging veel te ver, ik heb hem de gang op gesleept. Niet aan zijn haren of zijn oor, maar in een gezellige omarming. Hij heeft me twee of drie keer een schop weten te geven. Ik heb ook gezegd dat ik het bespottelijk vind hoe alles wordt opgeblazen, en dat José zich laat opfokken door ouders en instanties waar ze pal voor ons zou moeten staan. Dat laatste was ze met me eens. Godallemachtig, iedereen doet zo moeilijk, iedereen zit in de hoogste boom om een onbenulligheid, iedereen is totaal over de rooie van niks, en iedereen vindt zichzelf zo ontstellend belangrijk: leerkrachten, directie, ouders, hulpverleners, en ten slotte ook de kinderen – ja vind je het gek? Ik word zo moe van die school. En morgen moet ik weer. Ik ben nog naar de haven gegaan, een tijdje naar de containerschepen gekeken in de Suezhaven. Piet van de loodsboot noemt het altijd de ‘pakjesboten’, want iedereen speelt tegenwoordig zijn eigen Sinterklaas en bestelt zich vanachter de laptop helemaal het apelazarus. Ik vind het laden en lossen een rustgevende aanblik geven, maar Piet zegt ook dat er achter die façade een compleet circuit schuilgaat, onzichtbaar maar met een nog veel groter economisch belang, honderden criminelen opereren ‘als pissenbedden onder een tegelpaadje’. Ik zie dat nooit, ik heb er gewoon geen oog voor, ik ben ten diepste een naïeve man die gelooft in de kracht van goed onderwijs. Die kinderen leuk vindt, behalve als hij een hekel aan ze heeft. En die zijn duo belt op een vrije dag. O ja, we hebben nog een tijdje over de klas gepraat. We hebben besloten dat we de ouders van Robin op gesprek vragen, en wellicht voor Marek een melding moeten doen bij Veilig Thuis. Ik heb het niet zo op Veilig Thuis, weer talloze mails, gesprekken met zes verschillende hulpverleners, en twaalf Plannen van Aanpak. Ik ga liever zelf eens bij Marek langs. Dat zal ik een dezer dagen doen (dit heb ik niet tegen Anne-Stine gezegd).