Amsterdam, woensdag 21 oktober De herfstvakantie is begonnen met mooi weer. Ik heb tweemaal een rondje gefietst zonder de mannen van Volle Bak. Ik heb een beetje mijn bekomst van hun pensionado-gedrag, van hun zogenaamd grappige opmerkingen over dat ik nog werk, of wéér werk. Maar alleen wie werkt heeft echt vakantie, en vakantie is een geschenk dat met niets te vergelijken is. Vakantiedagen ga je niet verspillen aan oude mopperaars. Margje zegt altijd dat ik in de herfstvakantie de school niet van me af kan zetten. Ik denk dat ze gelijk heeft, zelfs met de ‘kleine baan’ die ik nu heb blijft ik malen, over de klas, over enkele leerlingen waar ik mij zorgen over maak. En dan mijn ergernis over José. Die zakt niet weg, wordt eerder groter. Ik begon erover tegen mijn vrouw. Hoe kan ze die vreselijke ouders van Bing gelijk geven? Waarom zal ze nooit maar dan ook nooit eens ruggensteun geven aan haar personeel? Waarom moeten die ouders altijd gelijk krijgen. Zo ondergraaft ze het laatste restje gezag en eigenwaarde dat we nog overhebben. Ik ga haar dit vertellen, in eigen persoon, op maandagochtend na de vakantie. Toen ik dit tegen mijn vrouw zei, zei ze dus dat ik die school niet uit mijn kop krijg. En ze heeft gelijk. Neem dit voorval: ik ben gisterochtend naar het huisadres van Marek gewandeld, hij woont in een portiekflat aan de Schaapherderstraat, pal langs de Ring. Aanbellen bij een portiekflat vind ik altijd onprettig, je moet eerst in een krakende intercom praten, en dan maar afwachten of je wordt binnengelaten. Dan wacht je nog een lange weg, over al die trappen, naar de eigenlijke voordeur. Enfin, de deur, driehoog, ging op een kier open, er kwam een zure lucht uit. De moeder van Marek stond achter die deur in haar nachthemd. ‘Wat is?’ Vroeg ze. ‘Wat is?’ Dat was alles. Ik vroeg of ik mocht binnenkomen. Ze verstond het niet, of deed alsof. De kier werd eerder kleiner dan groter. Ik vroeg of Marek thuis was. ‘Marek weg.’ ‘Waarheen?’ ‘Weiss nicht, Freunde.’ ‘Mag ik even binnenkomen?’ Toen ging de deur voor mijn neus dicht. Ik weet niet of Anne-Stine blij zal zijn met het feit dat ik zomaar bezoekjes afleg, maar José weet dat ik dit zo nu en dan doe. Wie bij de ouders thuiskomt, begrijpt het kind meteen een stuk beter. Vroeger was het de gewoonste zaak van de wereld. Tegenwoordig moet niemand er iets van hebben. Ik heb dus ook bij de ouders van Robin aangebeld, dat is heel andere koek, een kapitale woning aan het Frederik Hendrikplantsoen, vier etages plus een zolder en al die etages zijn van hen. Het is toch merkwaardig, hoe groot de verschillen zijn tussen onze leerlingen. Een dociel meisje met een Oost-Europees uiterlijk deed open, ze moest gaan vragen of ik binnen mocht komen. Het duurde lang, toen kwam ze zeggen dat ‘mijnheer in bespreking is’ en dat ik een afspraak kon maken, ze wilde het nummer van zijn secretaresse geven, maar ik sloeg het af. Ik vroeg waar ‘mevrouw’ was, die vraag bracht haar van haar stuk. Zou er sprake zijn van een scheiding? Een lang verhaal kort: ook daar ben ik niet binnen geweest. Mijn zorgen zijn er niet minder om geworden. Het gevoel dat wij hier niets, maar dan ook helemaal niets aan kunnen doen is alleen maar sterker geworden. We voeren een strijd tegen windmolens, en windbuilen. Ik ga José zeggen dat wij de ongelijkheid in het onderwijs vergroten door ons te plooien naar wensen van assertieve ouders die ‘bekend en actief in de wijk’ zijn. En misschien zeg ik haar ook dat verwaarlozing kan voorkomen bij alle uitersten. Ik ben de afgelopen dagen wederom gesterkt in die mening.