Amsterdam, zaterdag 19 september ‘Als je op school ook zo kortaangebonden bent, zullen ze wel dolblij zijn met je terugkeer.’ Dat zei Margje vanmorgen. Het kwam hard aan, want ze heeft gelijk, ik gedraag me nurks, in mezelf gekeerd, ieder geluid irriteert me. Dat ze helemaal niet blij met me zijn op ‘De Dagwacht’, daar had ik nog weinig gedachten aan gewijd. Maar ik ben bang dat Margje gelijk heeft. José mijdt me, de andere collega’s zeggen niets tegen me als ik in de koffiekamer kom (ik kom er nog zo weinig mogelijk) en die Anne-Stine kan inmiddels mijn bloed wel drinken. Ik ben slordig, laks, en ik blaas tegelijkertijd hoog van de toren. Ik kan het niet helpen, het is sterker dan ik. De houding van Anne-Stine irriteert me mateloos, vanaf het begin behandelt ze mij als een stagiair en een ouwe lul tegelijk, het is arrogantie en agressie verkleed in de witte mantel van de goede bedoelingen. Ik kan het gewoon niet aan, met die vrouw samenwerken, ik kan het niet! En dan is er die klas. Als het in de klas op rolletjes liep zou ik die absurde behandeling van Anne-Stine wel kunnen verdragen, maar het meest onverdraaglijke is dit: ik heb serieus moeite met deze klas! Veertig jaar lang heb ik een strenge hand weten te combineren met een bijwijlen vrolijke, zelfs jolige houding, om de sfeer goed te houden. Sfeer is alles, er moet een algemeen gedeeld maar nooit duidelijk benoemd gevoel boven de klas hangen, dat wij met elkaar gelukkig zijn. Zodat de kinderen óók een beetje voor mij hard werken, en dat ik hen beloon met aandacht, vriendelijkheid en een leuke grap af en toe. Nou, kom er maar eens om in deze klas. Het wantrouwen kun je zowat van de vloer scheppen. Ik word kwaad, geef straf, bulder soms zo hard dat Jan Willem komt kijken wat er aan de hand is. En ik ken onze conciërge al langer dan vandaag. Die Bing, wat een naam ook, maar die beschouwt mij gewoon als zijn personeel. ‘U moet mijn trapelastiek halen,’ dat is het enige dat hij tegen me zegt. Hij kan de pip krijgen met z’n trapelastiek. Dan gaat hij tegen de tafel van Marek schoppen, tot die woest wordt en begint te schreeuwen. In de rijtjesopstelling, die mij beter bevalt (ik blijf voet bij stuk houden, die groepjes-opstelling is een totale ramp, ik schuif gewoon iedere woensdag weer met de tafels!) schopte hij tegen de stoel van Lola, maar die keek hem een keer zo vernietigend aan dat hij ermee opgehouden is. Het zou me niet verbazen als hij nu verliefd is op haar. Iemand moet die Lola trouwens vertellen dat ze fatsoenlijke kleren aan moet gaan trekken, maar ik zal dat niet zijn. Dan ben ik een vieze oude man: O zit u soms naar me te kijken? Over de meiden is nog meer te zeggen. Er zijn daar maffiose praktijken gaande rond die Faya, en daar moet ik het aanstonds met José en Anne-Stine over hebben. Tegelijk zijn er kinderen over wie ik me zorgen maak, die kwetsbaar zijn juist omdat ze zo gezeglijk en geduldig zijn. Kinderen die ik in de steek laat, met mijn gebulder, mijn nablijven-voor-de-hele-klas-dreigementen en vooral: de veel te trage behandeling van de stof. Het kan alleen veranderen als ik verander. Ik moet toeschietelijker zijn, collegialer. Maar ik weiger mijn ziel te verkopen, en blijf de dingen doen die ik moet doen. Ik laat mij niet de les lezen, niet door pre-pubers en niet door Generatie-Z juffen! Ondertussen slaap ik er slecht van, ben ik lusteloos en moe. Morgen heb ik Volle Bak afgezegd, ze fietsen maar zonder mij tegen de wind in. Er moet iets veranderen. Maar wat? En hoe?