Vrijdag 11 september 2026 14.55 Van: Theo Aan: Anne-Stine Onderwerp: Overdracht week 3 Beste Anne-Stine Het spijt me dat ik zo afwezig ben geweest, in letterlijke zin, maar ook in figuurlijke. Ik heb mij vast voorgenomen deze klas in het gareel te krijgen, en aan het leren, en zal een collega zijn waar je wat aan hebt. Er moet me wel iets van het hart. Ik heb grote moeite met de manier waarop je mij de les leest over mijn manier van lesgeven. Dat betreft ook het laten nablijven van kinderen die het verdienen om - misschien wel voor het eerst in hun leven - met een strenge doch rechtvaardige hand opgevoed te worden. Ik ben van de oude stempel. De ouders wennen er wel aan. Ook jij zal er aan wennen. De kinderen zullen het ten slotte waarderen. Jij stelt een overleg voor komende week. Zeg maar wanneer, ik zal er zijn. Ik moet nog wennen aan dat ‘overdragen’ van de klas, ik had verwacht dat het zich zou beperken tot zakelijke mededelingen over de behandelde stof. Het is misschien een goed idee van jou om het ook over de leerlingen te hebben in de overdracht. Om die kinderen draait het immers. Robin heeft nog met niemand gepraat, dat is zorgelijk. Wing zegt soms iets tegen haar, ik denk dat ze antwoorden voorzegt. Mo, Storm en Marek heb ik gisteren laten nablijven. Ik heb ze gevraagd welke afspraken jij met ze gemaakt had. Ze konden er niet één opnoemen. Die Marek is een rare. In de gaten houden. Ik heb met Stan gepraat. Hij bleek helemaal geen zin te hebben om met zijn vader een weekend naar Londen te gaan. Het zal allemaal wel. Het is een goeie jongen, ik heb gezegd dat hij beter kan knokken voor een havo-advies dan met Mo en Storm. Het stoken van de meiden, Faya en haar hofhouding, daar krijg ik de vinger niet achter. Dat zit maar naar elkaar te seinen, en na de bel lopen ze gearmd weg, giechelend en gnuivend over rare dingen die ik gezegd heb, of erger, over andere meisjes uit de klas. Misschien is dat meidenvenijn meer iets voor jou. Ik hoor het graag. Wat een klas. Vorige week was een verschrikking, heb ik van ze begrepen. Hun woorden waren wat plastischer, helaas, met ziektes en geslachtsdelen. Dit taalgebruik is de reden van dat nablijven van die drie bengels. O ja, er was iets met een traktatie van een jarige, ik weet niet meer wie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het met tegenzin goedkeurde, dat getrakteer, want ik wist van niets. Maar toen kwam die Menno binnen en liep alles in het honderd. Ik heb hem moeten wegsturen na een paar minuten, waarin hij een poging deed gymnastiek- en klapoefeningen te doen met de toch al veel te drukke kinderen. Hij zei dat het nieuw beleid was, door José ondersteund. Ik zei dat hij kon opsodemieteren. Daarna is het trakteren niks meer geworden. De rommel ligt nog in de koelkast in de personeelskamer. Misschien kun jij er iets mee. Excuses. Rekenen en taal: bijna alleen maar herhaling van vorig jaar. Ze beheersen het nog niet. Het is een lang verhaal geworden, daar zal ik geen gewoonte van maken. Met groet, Theo IJzerman