Amsterdam, zaterdag 3 oktober De schoolweek, die voor mij op donderdag pas aanvangt, kon niet beroerder beginnen. Eerst kreeg ik die ‘overdracht’ van Anne-Stine. Werkelijk, ik kan dat woord niet verdragen, ik moet telkens denken aan Sigmund Freud, die met ‘overdracht’ bedoelde dat bijvoorbeeld een patiënt in hem een strenge vader zag indien die zelf een strenge vader had gehad. Het projecteren van een eigenschap uit een eerdere relatie dus, dat is overdracht. Welnu, misschien is het wel toepasselijk. Misschien ziet Anne-Stine mij als een vader die zijn kinderen verwaarloost, en heeft ze daardoor het idee dat ze alles zelf moet doen, en alles beter kan. Voer voor psychologen, zoals mijn echtgenote. Ik zal Margje toch eens vragen hoe zij dit ziet. Hoe dan ook, wat Anne-Stine in die overdracht schreef, daar lusten de honden geen brood van. De ene insinuatie na de andere, zelfs een compliment draagt een verwijt in zich. Ze moet daar echt mee ophouden, en dat ik heb haar ook onomwonden gezegd. Nu ja, ik heb het in de overdracht geschreven. Ik zou het haar eigenlijk persoonlijk moeten vertellen, zodat we daarna misschien de lucht wat kunnen klaren. Want één ding heeft een e-mailtje nog nimmer bewerkstelligd: de lucht klaren. Enfin, na die stuitende ‘overdracht’ waarin stond wat ik allemaal verkeerd doe, in plaats van wat zij gedaan heeft met de klas, was er de afschuwelijke huilbui van Zoë, dat kind dat twee weken geleden wilde trakteren. Het huilen was maar een rimpel aan de oppervlakte, het heeft me een uur gekost (waarin de rest van de klas een herhaling van rekenles 5 heeft gedaan, waarschijnlijk tot verdriet van Anne-Stine), een uur heb ik zitten praten met een stel meiden op de gang, één voor één moesten ze bij mij hun verhaal doen. Het is niet te geloven. Ik heb het volgende eruit gekregen: Faya en Hope hadden Zoë de halve nacht nare appjes gestuurd, over waarom Faya niet en Hope wel op het slaapfeestje van Zoë mocht komen. Dat o zo treurige feit was de reden geweest van de ruzie tussen Faya en Hope eerder deze week, maar de kansen keerden toen de twee het bijlegden en vervolgens Zoë de schuld gaven van de ‘ongelijke behandeling’. Ik zei dat Zoë mocht uitnodigen wie ze wilde. Toen begon ze nog harder te huilen, want dat had nu juist niet van haar moeder gemogen, ze mocht maar zes kinderen uitnodigen. Geen wonder dat die Faya, het valse wicht, afviel. Maar ja, meiden denken zo niet. De coalities wisselen, en Zoë is nu de dupe. Het duurde dus een uur voor ik al dit leed uit haar had gekregen, en die twee andere draken kon confronteren met de feiten. Vervolgens werden de hele dag gemene blikken richting Zoë gestuurd, door het nieuwe vaste tandem Faya-Hope. Side-eyen noemen ze dat tegenwoordig. Dat zei Zoë: ze zitten me te side-eyen. Als ze je maar niet ’s nachts lastigvallen op de app, zei ik. Ten slotte zei Hope dat ze zich ‘niet veilig’ voelde in het gesprek met mij. Enfin, kun je het geloven? (ik zeg dit tegen mezelf). IJzerman, totaal verstrikt geraakt in het meidenvenijn.  En dan was er het geval Bing. Het was nota bene Anne-Stine die suggereerde (in die overdracht) dat ik me eens met die jongen zou moeten bemoeien. Nou, dat heb ik gedaan. Even later vlogen de leesboekjes door het lokaal, en ook nog de stoel van Storm, die naar de WC was (die knul moet zes keer per dag). Dat ging zo: ‘Bing, maak je sommen eens af.’ ‘Nee, ik snap het al.’ ‘Hoeveel is 720 gedeeld door 16?’ ‘Dat weet ik niet, maar ik snap het wel.’ ‘Vort, maak die sommen.’ Toen vloog hij overeind, liep naar de kast en trok alle leesboekjes eruit. ‘Ben je nou besodemieterd,’ zei ik. Toen ging die stoel door de lucht. Daarna heb ik hem de klas uit getrokken en naar José gesleept. Hij schopte en sloeg dat het een aard had. Ik had meer moeite met dat jochie dan met die vader van Marek. Ik ben bezorgd, ik ben bang dat het een staartje gaat krijgen. In de overdracht naar Anne-Stine heb ik het gebagatelliseerd, ik heb er geen behoefte aan dat zij het groter gaat maken dan het is, en al helemaal niet dat ze het er met de klas over gaat hebben. Over mij. Je kunt wel raden wat die venijnige meiden dan gaan zeggen. O god, ik ben zo moe. Er waren ook wel leuke dingen, dat houd ik mezelf voor. Ik heb heerlijk voorgelezen op vrijdagmiddag, uit ‘13000 bommen in 13 minuten’ over het bombardement op Rotterdam. Tja, Rotterdam, mij krijg je er niet heen, maar over die oorlog moeten die kinderen ook dingen leren. Het was ruim een uur lang stil. Wederom Volle Bak afgezegd. Het waait me te hard om te fietsen. Het waait buiten en het waait in mijn kop.